"Çocuklarınız, sizin çocuklarınız değildir.
Bunlar kendini özleyen hayatın oğulları ve kızlarıdır.
Siz bunların dünyaya gelmelerine vasıta oldunuz, fakat bunlar sizin değildir.
Gerçi onlar sizinle beraberdir, fakat sizin malınız olamazlar.
Onlara sevginizi verebilirsiniz, fakat düşüncelerinizi asla! Çünkü onların kendilerine has düşünceleri vardır.
Siz onların gövdelerini barındırabilirsiniz, fakat ruhlarınızı barındıramazsınız. Çünkü ruhları yarının sarayındandır. Sizse orasını rüyanızda bile göremezsiniz.
Siz onlara benzemek için uğraşabilirsiniz, fakat onları kendinize benzetmek için uğraşmayınız.
Çünkü hayat, geriye adım atmaz ve dün ile ilgilenmez.
Siz o yaylarsınız ki, çocuklarınızı, birer canlı ok gibi fırlatırsınız.
Oku atan kimse, sonsuzluk içinde aldığı nişan yerini görür ve okunu süratle uzağa vardırmak için, yayını ne kadar bükmek mümkünse, o kadar büker.
Oku atanın elinde büküldüğünüz zaman, seve seve bükülünüz; çünkü oku atan kimse, uçan oku sevdiği gibi, sağlam yayı da sever." demiş Lübnanlı düşünür Halil Cibran çocuklarla ilgili kendisine soru sorulduğu zaman...
Anlayıp uygulayabilene...
NOT: Bu yazı Vehbi Vakkasoğlu'nun Sevgi Merkezli Çocuk Eğitimi Kitabından alınmıştır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder